Ramazan Fırsatçılık Ayı Değil, Vicdan Ayıdır

Mübarek Ramazan ayı geldi.

Bereketiyle, rahmetiyle, paylaşma duygusuyla…

Ama bir kez daha sormak gerekiyor:

Biz Ramazan’ın ruhuna gerçekten hazır mıyız?

Bugün çarşıya, pazara çıkan herkes aynı tabloyu görüyor.

Özellikle gıda fiyatları cep yakıyor. İnsanların alım gücü her geçen gün düşüyor. Temel ihtiyaçlar bile artık hesap kitap işi oldu.

Ramazan bereket ayıdır.

Bereket; etikete zam yapmakla değil, fiyatı makul tutmakla olur.

Bu mübarek ayda esnafımıza büyük sorumluluk düşüyor. Talep arttı diye fiyatları yukarı çekmek, “Ramazan fırsatı” gibi görmek ne vicdana sığar ne de bu ayın maneviyatına. Helal kazanç; fırsatçılıkla değil, insafla olur.

Bakıyorum Gaziantep’te iftar menülerine…

900 TL’den başlıyor, 1.900 TL’ye kadar çıkıyor.

Biraz insaf diyorum…

Bu mübarek günde bu fiyatlar gerçekten çok yüksek. İnsanların alım gücü bu kadar düşmüşken, Ramazan sofralarını lüks yarışına çevirmek doğru mu? Ramazan; israf ayı değil, paylaşma ayıdır. Gösterişli sofralar kurmak değil, bir sofrayı bölüşmektir esas olan.

Bir diğer önemli konu da yardımlar…

Ramazan yardımı şov alanı değildir.

Bir ihtiyaç sahibinin onurunu inciterek yapılan yardım, yardım değildir. Fotoğraf çekerek, sosyal medyada paylaşarak yapılan iyilik; iyiliğin ruhunu zedeler. Bu ayda gösterişten uzak kalınmalı. Sağ elin verdiğini sol el görmemeli.

Ve trafik…

İftar saatine dakikalar kala yaşanan o telaş, o sabırsızlık…

Kornalar, gerginlikler, riskli hareketler…

Oruç bizi öfkeye değil, sabra davet eder.

İftara beş dakika geç kalmak, bir canı tehlikeye atmaktan daha önemli değildir. Trafikte herkes birbirine saygı duymalı. Biraz anlayış, biraz hoşgörü… Ramazan tam da bunu öğretir.

Ramazan geldi…

Fiyatları yükseltme ayı değil, gönülleri yüceltme ayı.

Gösteriş ayı değil, tevazu ayı.

Fırsatçılık ayı değil, merhamet ayı.

Bu mübarek ayı gerçekten mübarek kılmak istiyorsak;

Vicdanımızı da Ramazan’a hazırlamalıyız.

Ramazanımız hayırlı olsun.

Ama asıl mesele, ona yakışır şekilde yaşayabilmekte.