Ekonominin Gerçek Yüzü: Millet Geçinemiyor!

Ekonominin Nabzı Sokakta Atıyor: Herkesin Cebinde Aynı Sessizlik Var!

Ekonomiyi konuşmak için artık uzman olmaya gerek yok.

Sokağa çıkın, bir memura sorun…

“Ay sonunu nasıl getiriyorsun?”

Bir asgari ücretliye sorun…

“Maaşın kira ve mutfak masraflarına yetiyor mu?”

Bir emekliye sorun…

Zaten cevabı gözlerinden okuyacaksınız.

Çünkü bugün ekonominin gerçek tablosu, ekranlardaki rakamlardan çok vatandaşın cüzdanında görülüyor.

Memur ay sonunu getirmekte zorlanıyor. Asgari ücretlinin aldığı para daha eline geçmeden kira, faturalar ve mutfak masrafları arasında dağılıyor. Emeklinin durumunu ise anlatmaya kelimeler yetmiyor.

Peki ya piyasalar?

Orada da tablo pek farklı değil.

Nakit akışı her geçen gün biraz daha daralıyor.

Esnaf satış yapıyor ama tahsilat yapamıyor. Vatandaş alışveriş yapmak istiyor ama cebini düşünüyor. İşletmeler maliyetlerin altında eziliyor. Birçok sektör “iş var ama para yok” noktasına geliyor.

Otomotiv sektörüne bakıyorsunuz, hareket eski hareket değil.

İnşaata bakıyorsunuz, maliyetler ayrı bir yük.

Esnafa bakıyorsunuz, yüzü gülmüyor.

Sanayiciye soruyorsunuz, maliyetlerden şikâyetçi.

Vatandaşa soruyorsunuz, “Geçinemiyoruz” diyor.

Peki bütün bunlar bize ne anlatıyor?

Bize şunu anlatıyor:

Ekonominin en büyük sorunu artık sadece fiyatların yüksek olması değil; vatandaşın satın alma gücünün giderek zayıflaması.

Bir insanın maaşı artabilir ama eğer aynı dönemde kira, gıda, ulaşım, enerji ve diğer temel giderler çok daha hızlı yükseliyorsa, o maaş artışının vatandaşın hayatındaki karşılığı kalmıyor.

Bugün insanların önemli bir bölümü artık “Ne alabilirim?” diye değil,

“Neyi almaktan vazgeçebilirim?”

diye düşünüyor.

Bu çok önemli bir değişim.

Çünkü tüketimin azalması yalnızca vatandaşın mutfağını etkilemez. Esnafın cirosunu, işletmenin üretimini, sanayicinin yatırımını, otomotiv satışını, inşaat sektörünü ve dolayısıyla istihdamı da etkiler.

Ekonomide para dolaşmadığında, bunun etkisi toplumun her kesimine ulaşır.

Bir vatandaş harcamayı kıstığında, başka birinin geliri azalır.

Bir işletme yatırımını ertelediğinde, başka bir sektör sipariş kaybeder.

Bir esnaf kepenk kapattığında, yalnızca o dükkân değil, o dükkânın çevresindeki ekonomik hareketlilik de zarar görür.

İşte bu yüzden mesele sadece “enflasyon kaç?” sorusundan ibaret değildir.

Asıl soru şudur:

Vatandaşın cebindeki para, ay sonuna kadar yetiyor mu?

Bugün ekonomiyi konuşurken sadece tabloları değil, sokağın sesini de dinlemek gerekiyor.

Çünkü rakamlar ekonominin fotoğrafını çeker.

Ama sokak, ekonominin gerçeğini anlatır.

Bugün memurun, işçinin, emeklinin, esnafın, sanayicinin, otomotivcinin ve inşaatçının ortak bir cümlesi var:

“İşler eskisi gibi değil.”

Bu cümleyi hafife almamak gerekiyor.

Çünkü bir ülkede vatandaş geleceğe güvenle bakamıyorsa, alışverişini erteliyorsa, yatırım yapmıyorsa ve ay sonunu düşünmekten yarını planlayamıyorsa, ekonomide yalnızca bugünü değil, geleceği de konuşmak gerekir.

Ekonominin düzelmesi yalnızca fiyatların düşmesiyle değil, vatandaşın yeniden nefes alabilmesiyle ölçülmelidir.

Çünkü ekonomi, sadece rakamlardan ibaret değildir.

Ekonomi insandır.

İnsanın cebidir.

Mutfağıdır.

Kirasıdır.

Çocuğunun okul masrafıdır.

Esnafın kepengidir.

İşçinin maaşıdır.

Emeklinin sofrasıdır.

Ve bugün sokağın büyük bir bölümü aynı şeyi söylüyor:

“Geçinmek her geçen gün daha zor.”

Bu ses duyulmalı.

Çünkü ekonomi düzelmeden önce, vatandaşın umudunun düzelmesi gerekiyor.