Kurbanın Özünde Merhamet ve Teslimiyet Vardır

Merhaba sevgili Sonnokta okuyucuları…

Öncelikle başta aziz milletimiz olmak üzere tüm İslam âleminin mübarek Kurban Bayramı’nı en kalbi duygularımla kutluyorum. Rabbim bu bayramı; birlik, beraberlik, huzur, bereket ve merhametin çoğaldığı bir bayram eylesin. Çünkü Kurban Bayramı sadece bir ibadet değil, aynı zamanda insanın kendi vicdanıyla yüzleştiği büyük bir teslimiyet çağrısıdır…

Kurban… Bir teslimiyetin adıdır. Bir sadakatin, bir kulluğun, Allah’a olan bağlılığın en derin göstergesidir.

Hz. İbrahim’in Rabbine olan sarsılmaz imanını, Hz. İsmail’in teslimiyetini taşıyan büyük bir imtihandır kurban…

Bir baba evladını değil; Allah’a olan sevgisini ortaya koymuştur. Bir evlat korkusunu değil; Rabbine olan güvenini göstermiştir.

Ve o gün insanlığa çok büyük bir hakikat öğretilmiştir: Allah’a ulaşan ne etlerdir ne de kanlar… Allah’a ulaşan yalnızca samimiyet, teslimiyet ve takvadır.

İşte bu yüzden kurban sadece bir ibadet değildir. Kurban, insanın kendi içinde verdiği büyük bir savaştır. Nefsiyle, hırsıyla, öfkeyle, kibriyle, riyasıyla verdiği mücadeledir.

Bugün elimizde bir bıçak var… Peki biz o bıçağı gerçekten neye vuruyoruz?

Sadece kurbanlığa mı? Yoksa içimizde büyüttüğümüz kötülüklere de vurabiliyor muyuz?

Kibrimizi kesebiliyor muyuz? Yalanı hayatımızdan çıkarabiliyor muyuz? Gösteriş için yapılan iyilikleri terk edebiliyor muyuz? Bir başkasının derdine “Bana ne?” demeyi bırakabiliyor muyuz? Kalp kırmayı, gıybeti, haseti, bencilliği, merhametsizliği kesebiliyor muyuz?

Asıl kurban budur…

Çünkü insan, nefsini kurban edebildiği kadar Allah’a yaklaşır. Nefsinin sesini susturup ruhunu dinleyebildiği kadar huzur bulur.

Tasavvufun özü de budur aslında… İnsanın içindeki kötülüklerle bağını kesmesi… Nefsini terbiye edip ruhunu yüceltmesi… Allah’a verdiği kulluk sözünü yaşayabilmesidir.

Kimi öfkesini kurban eder… Kimi kibirini… Kimi dünyaya olan aşırı bağlılığını… Kimi sevgisizliğini… Kimi de içindeki karanlığı…

İnsan bazen malından değil, en çok da içinde büyüttüğü yanlışlardan vazgeçmekte zorlanır. Çünkü nefsin hoşuna giden her şey insanı Allah’tan uzaklaştırabilir.

Oysa nefsin kurban olduğu yerde; İbrahim’ler yetişir… İsmail’ler büyür… Merhamet çoğalır… Vicdan dirilir… İnsanlık